Nieuws

OCMW-miserie (3)

In de voorbije weken werden we in de pers geconfronteerd met artikels over bestuursmoeilijkheden binnen het OCMW en een uiterst explosieve situatie in het Rust- en Verzorgingstehuis Paradijs. Het was Jan Van Gorp die in de gemeenteraad de kat de bel aanbond.

Het is niet de eerste keer dat zich daar moeilijkheden voordoen. De malaise dateert niet van dit jaar, zelfs niet van de vorige legislatuur. Het is al te gemakkelijk om de oorzaken voor het slecht functioneren van het Paradijs nu in de schoenen te schuiven van enkele personeelsleden of van de directeur.

De klachten die ons (en de pers nu bereiken) vinden hun oorsprong in het jarenlange wanbeleid van de opeenvolgende coalities.  Ze vinden hun oorsprong in de gesloten mentaliteit van enkele personen die het OCMW gingen beschouwen als hun persoonlijk wingewest. Het OCMW betaalt nu een dure prijs voor de zwaar politieke benoemingen van zo’n 12 tot 15 jaar geleden, én voor de verkeerde  - weer eens politiek geïnspireerde - beslissingen die werden genomen.

Niet alleen het nijpend en onopgelost personeelstekort, maar vooral de kliekjesgeest, het systeem van de politieke (en andere) begunstiging van vriendjes en meelopers heeft de werksfeer in het Paradijs en in gans het OCMW grondig verziekt.  Gelukkig was  (en is) het personeel van het Paradijs in grote meerderheid sterk gemotiveerd.  Het stelt werkelijk alles in het werk om - tenminste zo goed als het gaat in de huidige omstandigheden - aan de bewoners naast de noodzakelijke verzorging ook de nodige levenskwaliteit te bieden.  Het raakt ondertussen wel meer en meer z’n motivatie kwijt.

Als het OCMW niet zelf uit de problemen raakt, wordt het wellicht tijd dat het stadsbestuur ingrijpt. Het maatschappelijk beleid van deze stad is een zaak die tot de verantwoordelijkheden van het stadsbestuur blijft behoren, ook als een bepaald gedeelte van het welzijnsbeleid werd toevertrouwd aan een geëigende organisatie als het OCMW.