Column

De diversiteitscultus

Een column door Frans Verzwyvel

Eens te meer wordt Lier geconfronteerd met het magische woord ‘diversiteit’. In het verleden werden in diverse gemeenteraden actieplannen besproken in verband met een evenredige arbeidsdeelname van zogenaamde kansengroepen. Ook het diversiteitsplan dat in de gemeenteraad van januari werd voorgelegd wil zogezegd tegemoet komen aan een weerspiegeling van onze maatschappij in het stedelijk personeelsbeleid.

We stellen echter andermaal vast dat vooral allochtonen weeral eens tot de bevoorrechten behoren. Waarom wordt er weeral eens een onderscheid gemaakt tussen autochtonen en allochtonen? In een door veel geprezen multiculturele maatschappij zijn de autochtonen en allochtonen toch gelijk? Het Vlaams Belang meent dat dit een zoveelste poging is van de multiculturele lobby om hun politiek-correcte ideeën door te drijven. Het Vlaams Belang heeft al veel langer zijn bekomst van deze en soortgelijke indoctrinatiecampagnes op kosten van de Vlaamse belastingbetaler. Het gaat erom hoe we er in slagen om mensen van verschillende afkomst, geloof en nationaliteit vreedzaam te laten samenleven. En dit kan alleen met een politiek van aanpassing.

Met het diversiteitsverhaal krijgen vreemdelingen nog maar eens het signaal dat ze zich vooral niet moeten aanpassen. En dan maar jammeren dat de integratie niet wil lukken. En wat moeten we denken van de plannen van minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael om een overleg op te starten met de gewestelijke ministers van werk om knelpuntberoepen open te stellen voor illegalen? Dit voorstel betekent in de praktijk een sluipende regularisatie van illegale vreemdelingen. Is dit misschien de volgende stap in het diversiteitsplan?

Het Vlaams Belang kiest voor een goed en efficiënt bestuur. Het gemeentelijk personeelsbeleid maakt daar uiteraard een belangrijk deel van uit. De kwaliteit en/of ervaring van de kandidaat is dan ook het enige criterium dat mag gelden bij aanwerving. Dit betekent dat enkel de kandidaat, die het meest geschikt is om de kandidatuur in te vullen, wordt aangeworven. Voor het overige moet de aanwerving zonder onderscheid des persoons gebeuren. Nochtans kan het nodig zijn om naast kennis en vaardigheden tevens bepaalde attitudes te verifiëren bij de kandidaat. Vanzelfsprekend wordt zijn of haar kandidatuur dan in een bredere context geplaatst dan louter via de vereiste diploma’s. Het Vlaams Belang is voorstander van de juiste man of vrouw op de meest geschikte werkplek, ook in het openbaar bestuur ten behoeve van het algemeen belang.

Wij vrezen dat het lokale diversiteitsplan de interactie tussen de sollicitant en de gemeente zal inperken om zogenaamde ’vooroordelen’ niet te laten spelen. Bovendien is er het risico dat men officieus naar een zichzelf opgelegd quotasysteem evolueert of minstens naar een permanente positieve discriminatie. Een positieve discriminatie is ook een discriminatie.

Het Vlaams Belang bepleit een transparant en dus zeker geen ’gekleurd’ of etnisch openbaar bestuur. Lokale besturen moeten kunnen beschikken over de meest competente en meest gemotiveerde personeelsleden. Vroeger was er sprake van politieke benoemingen. We mogen niet evolueren naar ’etnische’ benoemingen of naar situaties waarin delicate en zelfs kwetsende discussies ontstaan over welke handicap ’ernstig’ genoeg is om ’gerepresenteerd’ te worden in een overheidsdienst. Het getuigt van weinig vertrouwen in het aanwervingsbeleid van de steden en gemeenten, hen ministeriële vingerwijzingen te geven over de manier waarop zij hun aanwervingen moeten organiseren en ook van weinig respect voor de gemeentelijke autonomie.

De kandidaat moet beschikken over fundamentele sociale en intellectuele vaardigheden noodzakelijk voor het beoogde werk. Bovendien moet de taalwetgeving strikt worden nageleefd. Dit alles moet uiteraard blijken uit een examen. Dat examen dient dan ook te vertrekken vanuit de behoeften van de gemeente en mag niet op maat worden gesneden van één of ander doelpubliek. Dit ’op maat snijden’ betekent in de praktijk trouwens niets anders dan een verslappen van de aanwervingsvoorwaarden. De steeds krappere financiële toestand van de steden en gemeenten laat niet toe een ander aanwervingsbeleid te voeren dan het selecteren van de meest geschikte kandidaat op basis van de objectieve noden van de gemeente.

Tot slot is er dan de neutraliteit van het openbaar bestuur. We mogen niet evolueren naar verschillende overheden voor verschillende groepen in de samenleving. Wij willen één lokale overheid per gemeente of stad voor alle Vlamingen.

‘Diversiteit is een realiteit’ is de slogan. Het is een wanhoopsoffensief van multiculturalisten die hun sprookje over ‘multiculturele verrijking’ niet meer aan de straatstenen verkocht krijgen. Met deze slogan wil men de zg. ‘onverdraagzame’ Vlamingen nog maar eens een nodeloos schuldcomplex aansmeren over de mank lopende integratie. Om al deze redenen keurde het Vlaams Belang het diversiteitsplan niet goed.


Categorie: