Column

Appetitis governementalis: Lasciate ogne speranza, voi ch’intrate

Een column door Gerolf Annemans

Dat liberalen in Vlaanderen menselijk gesproken een stelletje zelfvoldane, meestal ook arrogante dikkenekken zijn, moge dan bij de gemiddelde Vlaming reeds voldoende bekend zijn, het verhindert niet dat Vlaamse liberalen de laatste dagen op hun reeds stevig gevestigde reputatie terzake, nog een schepje boven op doen. Zij staan aan de poort van Hertoginnedal alsof zij begot de overwinnaars van de verkiezingen zijn. Zij schimpen zelfs - zoals Patrick Dewael - nog een beetje naar de christendemocraten wanneer hen dat enigszins goed uitkomt en zij kwebbelen en tateren er - bij monde van de nog maar eens opnieuw herrezen Bart Somers - op los, tot in de studio van Terzake toe, alwaar zij een glansrol kregen toebedeeld als de ridders van de verlaagde belastingen.
Wat een grap is dit overigens? Dag één. Belastingen gaan omlaag. Dag twee: de sociale uitgaven gaan omhoog. Bravo. Dat is typisch België. Diegenen die de centen moeten binnenbrengen gaan minder moeten binnenbrengen. En wie de centen gaan uitgeven zullen er meer mogen uitgeven. Wie kan daar tegen zijn? Op zo’n vondst had ik ook wel kunnen komen. Geen wonder dat de sfeer tussen de onderhandelaars opperbest wordt genoemd.



Ondertussen is verder op een bijzonder artistieke manier om de hete brij heen gefietst. Dit weekeinde gaat Leterme een "biechtstoelprocedure" uitvoeren inzake communautaire problemen. Nu pas. Door de werkwijze van Leterme is er iets fundamenteels naar voren gekomen. Er is namelijk komen vast te staan dat het Belgische niveau OK is voor fiscaliteit en sociale zaken. Ook over arbeidsmarkt is gisteren naar verluidt uitvoerig van gedachten gewisseld en er zouden zelfs reeds een tiental bladzijden zijn goedgekeurd. Als het de CD&V menens was geweest met de stelling dat belangrijke bevoegdheidsdomeinen binnen de Belgische context niet meer oplosbaar zijn dan zou ze niet hebben mogen dulden dat die bevoegdheidsdomeinen werden besproken en teksten daarover werden goedgekeurd zonder dat er een voorafgaande ronde zou zijn geweest over of en hoe die domeinen zouden gedefederaliseerd moeten worden.



Hoe een tekst over verlaging van de belastingen goedkeuren zonder akkoord over fiscale autonomie? Hoe een tekst over arbeidsmarkt bespreken zonder dat men heeft gesproken over een hoofdpunt bij alle verkiezingsdebatten: de regionalisering van het arbeidsmarktbeleid? Hoe een tekst goedkeuren over de verhoging van de sociale uitkeringen zonder nu reeds zeker te zijn dat men de sociale zekerheid ongemoeid zal laten in de communautaire ronde...?



Het is duidelijk dat van de CD&V niet moet gezegd worden dat ze "reeds bakzeil haalt" of iets dergelijks maar dat ze ab ovo, in essentie de grondige communautaire hervormingen reeds opzij heeft geschoven. Kennelijk is de constructie zelf van de CD&V formatienota reeds een uitspraak in die zin.



Wat Bart De Wever in dit verband dus zegt klopt dan ook niet. Het is niet "eender" of men het communautaire al dan niet als eerste behandelt, als het uiteindelijk maar behandeld wordt. Als De Wever bladzij na bladzij maatregelen mee zit te bespreken en goed te keuren die uitgaan van of ingebed zitten in het Belgische status quo van socio-economische bevoegdheden, wordt ipso facto een verkeerd pad ingeslagen. Maar daar zit dus meteen ook de kern van het probleem. Een Belgische regering vormen is een Belgische regering vormen. Dat wil zeggen: men zit er met de verkozenen van een ander land samen om onnatuurlijkerwijs toch één regering te vormen. De objectieven zijn alsdan niet meer het dienen van de Vlaamse belangen maar... het vormen van de Belgische regering.



Wie dus - als Vlaams verkozene - de poorten van Hertoginnedal binnenrijdt moet dus het vers van Dante indachtig zijn: "lasciate ogne speranza, voi ch’intrate" (Laat alle hoop varen, gij die hier binnentreedt)



Ondertussen stijgt de spanning in radicaal Vlaamse kringen rond de splitsing van Brussel Halle Vilvoorde. Naarmate de onderhandelingen in het kasteel vorderen weten Vlaamse militanten dat de uiterst gevaarlijke variant appetitis governementalis kan toeslaan bij Vlaamse onderhandelaars. Belangrijkste symptoom daarvan is een ernstige zinsverbijstering die voor de patient de Vlaamse toegevingen totaal onzichtbaar maakt. Ervaren deskundige Marc Platel, die bij de poorten van Hertoginnedal meermaals de gevolgen van de ziekte heeft zien optreden, zegt om die reden: vergeet die splitsing. Laat het arrest van het Arbitragehof zijn effect krijgen maar neem als Vlamingen geen eisende positie aan. Alleen zo wordt duidelijk dat er geen enkele compensatie denkbaar is. Platels overweging wordt steeds meer gewettigd, omdat de Vlaamse onderhandelaars steeds meer BHV onderdompelen in zowel een globaal communautair akkoord als de vorming van een Belgische regering.



Hoe dan ook: terwijl ze daar dus vrijwillig en kennelijk ongegeneerd die poort in en uit rijden en na een druk jaar met twee zware verkiezingscampagnes in de grote stad Antwerpen en nadien in de grote provincie Antwerpen, ziet het er naar uit dat er voor uw dienaar nu toch ongestoord een korte veertiendaagse vakantie in zit. Voor ik vertrek (Let op, tegenstanders, ik ben niet ver weg en meteen terug indien nodig !) zal ik nog een boekenstapeltje maken. Het voornemen bestaat om dat dit jaar geheel samen te stellen uit boeken die al enkele jaren ongelezen in mijn boekenkasten staan. Dat lijkt mij een nuttige compensatie van het feit dat ik vorig jaar met mijn boekbespreking van Tirza van Arnon Grunberg, met meer dan een half jaar alle recensenten en literatuurprijzenjury’s heb geklopt. Ik ga nu wat in het verleden dus. Misschien daarover kort voor mijn vertrek nog iets meer.


Categorie: