Column

Historische zitting

Een column door Gerolf Annemans

Het woord was niet uit de lucht, al is het wellicht wat overdreven. Toch is de terugkeer in de Kamer naar opnieuw ietwat beschaafde omgangsvormen bij de samenstelling van het Bureau belangrijk. Slechts doordat Franstalig België onder de tweede paarse regering Verhofstadt volledig dominant was, was tijdelijk - sinds 2003 - het Vlaams Belang daar buiten spel gezet.

Dat daar nu na vier jaar onrecht onder leiding van Pieter De Crem en CD&V een einde aan is gekomen, is een knappe prestatie. Natuurlijk speelden ook factoren mee als de grootte zelf van het Vlaams Belang in de Kamer waardoor het handhaven van deze aberrante variant van het cordon sanitaire ook in Groen!- en Sp.a-vlees zou snijden.


Ook het feit dat Jean-Marie Dedecker bleef dreigen met de vorming van een technische fractie VB-LDD miste zijn effect achter de schermen zeker niet. Niet aflatende ‘diplomatie’ van uw dienaar, gemengd met een flinke scheut dreigementen over het totaal tot een chaos herleiden van de eerste Kamerzittingen, zullen wel de rest hebben gedaan.

Maar het is toch bij uitstek De Crem die het spel zeer hard bleef spelen en zelfs in de vergadering van Fractievoorzitters ermee dreigde de PS in de minderheid te zullen stemmen over hun eigen ondervoorzitter. Of Pieter De Crem zich had laten inspireren door mijn in de laatste weken steeds maar aan hem herhaalde advies om het ‘stijf houden van het Vlaamse been’ als strategie aan te wenden, weet ik niet. Ik weet alleen dat zijn strategie geslaagd is en een totaal nieuw elan heeft gegeven aan de Vlaamse meerderheid in de Kamer. Hopelijk kan hij dit elan blijven waarmaken en veralgemenen in de komende maanden die vermoedelijk toch beslissend zullen zijn voor de wijze waarop Vlaanderen zijn meerderheid zal kunnen laten gelden in de vele belangrijke dossiers die (theoretisch althans) op tafel liggen.

Toen ik na de aanduiding van het Bureau het spreekgestoelte beklom om meteen ook nog eens te vragen dat mijn wetsvoorstel inzake de splitsing van B-H-V hoogdringend zou worden verklaard, kwam daar andermaal een unaniem Vlaams ‘ja’ uit de stemming naar voren. Misschien zijn we ‘goed begonnen’. Tegen september weten we of het ook ‘half gewonnen’ was. Hoe dan ook, voor deze prelude collega De Crem: I owe you one. U hebt mij positief Vlaams verrast, overigens ook om nog een andere, meer persoonlijke reden. Toen in 1999 Dewael en Verhofstadt - met wie ik bijna 10 jaar samen soms in zeer intense samenwerking oppositie had gevoerd - minister werden, spraken zij van de ene op de andere dag niet meer tegen mij. Zij liepen me in de gangen voorbij alsof de plaats die ik innam gewoon lucht was.

Dat hebben zij vele jaren intens, en met veel vurige haat bijna, volgehouden. Met u en uw CD&V-collega’s lijkt dat anders te zullen gaan zijn. Dat is - tot nader order – menselijk, maar vooral democratisch gesproken een kwalitatieve verbetering en ook een blijk wellicht van veel meer klasse. Ik meen dat dat ook wel eens (publiek) mag gezegd worden.


Categorie: