Column

Vlaamse kracht!

Een column door Frank Vanhecke

Vorige vrijdag overleed de stichter en langjarige voorzitter van het Vlaams Blok, Karel Dillen. Hij was een bijzondere mens en een zeer bijzondere politicus. Karel Dillen stichtte bijna 30 jaar geleden met slechts enkele medestanders en omzeggens zonder middelen, maar met grote inzet, idealisme en een rotsvaste overtuiging, een nieuwe Vlaams-nationale partij die later zou uitgroeien tot het Vlaams Blok en vandaag tot het Vlaams Belang, de grootste en sterkste Vlaams-nationale partij ooit in de geschiedenis van dit land.

Komende zaterdag om 11 uur nemen wij in de kathedraal van Antwerpen afscheid van onze stichter. Om ons medeleven uit te drukken met de familie van Karel Dillen, vraag ik U nu om enkele ogenblikken stilte in acht te nemen, meteen een uitdrukking van ons groot respect en onze grote dankbaarheid jegens onze stichter-voorzitter Karel Dillen.

Vlaamse vrienden,

In 1996, inmiddels 11 jaar geleden, sprak Karel Dillen nog op de eerste grote 1 mei-manifestatie van het Vlaams Blok, toen onder het motto “werk voor eigen volk eerst” aan het standbeeld van priester Daens in Aalst. Het was toen een heraanknopen met de mooie idee van de Vlaamse Beweging als in essentie een sociale beweging. Dillen betoogde toen dat de omstandigheden weliswaar wijzigden, maar dat het onze plicht als Vlaams-nationalisten was en is om steeds de essentiële belangen van ons volk en zeker van de economisch en sociaal zwakkeren van ons volk te dienen.

We leven niet meer in de tijd van priester Daens, maar in het rijke Vlaanderen van vandaag staan tienduizenden mensen op wachtlijsten voor sociale woningen, en – misschien nog ergst van al – staan tienduizenden mensen op wachtlijsten voor opvang in instellingen voor gehandicapten en sociale zorg.

We leven niet meer in de tijd van priester Daens, maar na 20 jaar onafgebroken regeringsdeelname van de socialisten stijgt de armoede in Vlaanderen, en overleven tienduizenden gezinnen beneden de armoedegrens.
We leven niet meer in de tijd van priester Daens, maar in het rijke Vlaanderen van vandaag worden de Nederlandstaligen in Brussel als derderangsburgers behandeld en kunnen de Vlamingen van Brussel en de Rand dikwijls niet meer in hun eigen taal in de administratie of ziekenhuizen terecht.

We leven niet meer in de tijd van priester Daens, maar in onze grote steden worden kleine Vlaamse mensen op straat geterroriseerd en uit hun eigen straat of wijk gepest door de opmars van een immigratie die niet bereid is zich aan te passen aan het land dat nochtans welvaart en opvang biedt.

We leven niet meer in de tijd van priester Daens, maar in ons eigen land worden vele honderden arbeiders en bedienden uit de kleurvakbonden gegooid, enkel omdat zij opkomen voor de dissidente partij Vlaams Belang; in ons eigen land wordt in Vilvoorde een poetsvrouw door de grote socialist Bonte aan de deur gezet omdat ze tot het Vlaams Belang behoort.

We leven niet meer in de tijd van priester Daens, maar vandaag is het meer dan ooit opnieuw nodig om in Vlaanderen een sociale strijd te voeren. Een sociale strijd voor efficiënte en menswaardige sociale opvang voor al wie om ernstige redenen niet aan de economie kan bijdragen.
Een sociale strijd voor het recht van eenvoudige Vlaamse mensen om zich thuis en veilig te voelen in hun eigen straat en hun eigen stad en hun eigen land. Een sociale strijd voor het in eigen handen houden van de Vlaamse welvaart en de Vlaamse werkgelegenheid.
Een sociale strijd tegen de armoede in Vlaanderen, en een sociale strijd voor menswaardige pensioenen in Vlaanderen.

Het pensioendossier is misschien het belangrijkste sociaal dossier van de komende decennia. De Belgische regeringspartijen hebben al die jaren nagelaten pensioenfondsen op te bouwen – integendeel, de bestaande privé-pensioenfondsen worden in snel tempo overgenomen en opgesoupeerd in de lopende begrotingen – en het probleem van de betaalbaarheid van de pensioenlast wordt levensgroot. En nochtans behoren onze pensioenen voor werknemers en zelfstandigen tot de laagste van Europa – terwijl onze sociale bijdragen en belastingdruk tot de hoogste van Europa behoren.

Het Vlaams Belang eist dan ook een onmiddellijke verhoging van de huidige minimumpensioenen van zelfstandigen met 15%, en een stijging van de pensioenuitkeringen voor werknemers met netto 60 tot 90 euro per maand, al naargelang de grootte van het pensioen.

De kostprijs voor deze maatregel die voor heel veel mensen het verschil kan maken tussen een menswaardig bestaan of bittere armoede, bedraagt per jaar 1,2 miljard euro. Dat is minder dan een derde van de jaarlijkse transfers tussen Vlaanderen en Wallonië enkel en alleen in de sector van de sociale zekerheid, dat is minder dan een tiende van de totale jaarlijkse transfers tussen Vlaanderen en Wallonië.

Want dat is de essentie van onze 1 mei-boodschap. De socialisten beweren de Vlaamse arbeiders en bedienden te vertegenwoordigen, maar zij zijn met handen en voeten gebonden aan de potverteerders en maffiabazen van de Waalse Parti Socialiste die onze Vlaamse welvaart stelen en onze Vlaamse economie kortwieken.
De boodschap van het Vlaams Belang op deze 1 mei is dan ook duidelijk: Vlaamse strijd is sociale strijd, maar sociale strijd moet ook Vlaamse strijd zijn. Er is maar één oplossing, Vlaamse onafhankelijkheid, Vlaamse welvaart in Vlaamse handen, en dus werk en werkgelegenheid voor Vlamingen eerst!

Dames en Heren,

Karel Dillen stichtte dertig jaar geleden een nieuwe partij, omdat de toenmalige, in naam nog Vlaams-nationale, partij Volksunie hoe langer hoe meer haar eigen programma en beginselen verloochende om toch maar enkele ministerposten te veroveren, of soms in de dwaze illusie dat het verwateren van de eigen Vlaams-nationale beginselen zou helpen om een paar procentpunten meer binnen te halen. Men ken inmiddels de gevolgen hiervan: de Volksunie kende de ene nederlaag na de andere, en spatte uiteindelijk roemloos uiteen; het radicale en consequente Vlaams Blok/Vlaams Belang daarentegen overtuigde bijna een miljoen Vlaamse kiezers met haar rechtlijnig en duidelijk programma. Wij zijn Vlaams-nationalisten.

Wij staan hier vandaag dan wel op een 1 mei-manifestatie, en wij komen op voor de economisch en sociaal zwakkeren in onze Vlaamse samenleving, maar wij zijn géén socialisten.
Wij hebben respect en aandacht voor de eeuwige waarden van onze Vlaamse en Europese beschaving, en voor de noodzakelijke solidariteit tussen de generaties, maar wij zijn géén christendemocraten. Wij weten dat het de ondernemers en de bedrijven zijn die in ons land werk en welvaart scheppen, en wij pleiten absoluut voor een ondernemersvriendelijk politiek klimaat, maar wij zijn géén liberalen.
Wij zijn Vlaams-nationalisten.

Het cement van onze partij, van haar programma en van haar mandatarissen, is 1.000 keer sterker dan dat van de partijen en kartels die ons bestrijden en die aaneenhangen van de groepsbelangen en vooral de persoonlijke ambities. Het cement van onze partij is onze Vlaams-nationale overtuiging, is onze Vlaams-nationale compromisloze strijdbaarheid, is onze zekerheid dat wij voor en boven alles moeten opkomen voor de belangen van ons hele Vlaamse volk.

Het cement van onze partij is onze rotsvaste overtuiging dat wij werk en welzijn en welvaart en een beloftevolle toekomst voor alle Vlamingen kunnen dienen door onze strijd voor de onafhankelijke Vlaamse staat.


Vlaamse vrienden,
Aan het begin van een belangrijke nieuwe verkiezingscampagne staat hier meer dan ooit een eensgezinde strijdpartij Vlaams Belang.

Het is vanaf nu tot 10 juni opnieuw alle hens aan dek, allen tegen één en dus ook één tegen allen, één Vlaams-nationale partij tegen alle Belgische belangenpartijen. Op 10 juni zorgen wij opnieuw voor een overwinning, voor een nieuwe stap op weg naar de onafhankelijke Vlaamse staat.



Categorie: